ارتباط از رفت‌وبرگشت‌های کوچک ساخته می‌شود
وقتی کودک به چیزی اشاره می‌کند و شما با نگاه، کلمه یا همراهی پاسخ می‌دهید، یک تبادل شکل می‌گیرد. مرکز رشد کودک دانشگاه هاروارد این تعامل پاسخ‌گو را «رفت‌وبرگشتی» توصیف می‌کند و آن را بخشی مهم از محیط رابطه‌ای کودک می‌داند. منظور، اجرای بی‌نقص یک تکنیک نیست؛ توجه به نشانهٔ کودک و فرصت‌دادن به پاسخ بعدی اوست. [منبع: مرکز رشد کودک دانشگاه هاروارد — تعامل رفت‌وبرگشتی]
برای نمونه، کودک یک ماشین را زیر صندلی می‌فرستد. به‌جای پرسیدن پیاپی رنگ و تعداد چرخ‌ها، می‌توانید بگویید: «ماشین رفت توی تونل!» و مکث کنید. شاید کودک صدای موتور درآورد یا مسیر دیگری بسازد. این مثال فرضی نشان می‌دهد که لازم نیست بزرگسال تمام مسیر بازی و گفت‌وگو را تعیین کند.
کودک هدایت کند، والد همراهی کند
در بخشی از بازی، انتخاب فعالیت را به کودک بسپارید. کارش را توصیف کنید، به تلاشش توجه کنید و کمتر دستور بدهید. راهنمای CDC دربارهٔ بازی کودک‌محور بر دنبال‌کردن علاقهٔ کودک و تکرار زمان مشترک تأکید می‌کند. این به معنای کنارگذاشتن مرزهای ایمنی نیست: قطعه‌های کوچک، ابزار تیز یا بازی خطرناک همچنان نیاز به مداخله دارند. [منبع: CDC — بازی با هدایت کودک]
پیشنهاد عملی این است که زمانی واقع‌بینانه انتخاب کنید که تلفن و کارهای دیگر کمتر مزاحم شوند. اگر فقط فرصت کوتاهی دارید، همان را روشن اعلام کنید. وعدهٔ یک بازی طولانی که هر بار قطع می‌شود، لازم نیست معیار شما باشد. به کودک حق بدهید گاهی بازی مستقل را به حضور فعال شما ترجیح دهد.
سه ایدهٔ کم‌هزینه برای شروع
یک جعبهٔ سالم می‌تواند خانهٔ عروسک یا ایستگاه قطار باشد؛ مواد را متناسب با سن و با نظارت انتخاب کنید. در بازی نقش، کودک می‌تواند فروشنده باشد و شما مشتری؛ اجازه دهید داستان را تغییر دهد. برای کتاب تصویری نیز لازم نیست حتماً متن را تا آخر بخوانید: دربارهٔ تصویری که توجه کودک را گرفته حرف بزنید و منتظر پاسخ بمانید.
این پیشنهادها نمونه‌های تحریریه‌ای‌اند، نه تمرین درمانی. گزارش عمومی آکادمی اطفال آمریکا توضیح می‌دهد که بازی فرصت تمرین مهارت‌های زبانی، اجتماعی، برنامه‌ریزی و همکاری فراهم می‌کند. بااین‌حال نباید از یک بازی انتظار نتیجهٔ فوری یا افزایش تضمینی توانایی داشت. لذت و ارتباط هم هدف‌های کافی و ارزشمندی هستند. [منبع: آکادمی اطفال آمریکا — قدرت بازی در رشد کودک]
اگر بازی شلوغ یا ناامیدکننده شد
بازی همیشه آرام و مرتب نیست. اگر برج فرو ریخت، می‌توانید ناراحتی را به رسمیت بشناسید و بپرسید آیا کودک کمک می‌خواهد یا ترجیح می‌دهد خودش دوباره امتحان کند. اگر پرتاب وسیله خطر ایجاد می‌کند، مرز بگذارید و گزینه‌ای امن‌تر پیشنهاد دهید. لازم نیست برای حفظ ظاهرِ «وقت باکیفیت» بازی را با اجبار ادامه دهید؛ خستگی هر دو طرف را در نظر بگیرید.
پایان بازی را هم قابل فهم کنید: پیش از جمع‌کردن خبر بدهید و جایی برای نگهداری ساختهٔ نیمه‌تمام پیدا کنید، اگر شدنی است. موفقیت را با عکس زیبا یا میزان آموزش نسنجید. در پایان از خود بپرسید آیا فرصتی برای شنیدن و دنبال‌کردن کودک وجود داشت، نه اینکه آیا همهٔ برنامهٔ ازپیش‌تعیین‌شده اجرا شد.
بازی جای ارزیابی تخصصی نیست
اگر دربارهٔ شنوایی، گفتار، رشد، ارتباط یا از دست‌دادن مهارت‌های کودک نگرانی دارید، آن را با پزشک کودک مطرح کنید و برای رفع نگرانی فقط به بازی خانگی تکیه نکنید. این متن دربارهٔ همراهی روزمره است، نه بازی‌درمانی یا تشخیص از روی رفتار. در خطر فوری یا احتمال آسیب، از خدمات اضطراری محل زندگی کمک بگیرید.